Filmpje voor Joe, mede-coördinator van Muddum, die Psychoanalyse geeft aan de afdeling van de Universiteit van New York hier in Praag. Freud is duidelijk aanwezig, maar de rest blijft mij nog altijd vrij vaag...
en verder was ik ondertussen in een lege ruïne van een oude discotheek, zag ik Praag met veel te veel sneeuw, kon ik plots ook Tsjechisch verstaan, zocht ik een nieuwe kamer en ging ik erin wonen, zag ik geweldige optredens en nog geweldigere tentoonstellingen, ging ik skiën voor de eerste keer in mijn leven, belandde ik op een typisch Tsjechisch dansfeest in een klein dorpje, zag ik een kathedraal gemaakt van beenderen, ontving ik bergen bezoekers, ging ik inline-skaten langs de Vltava en barbecuen tussen de rotsen, maakte ik hesperollen voor Portugezen, Fransen, Spanjaarden, Hongaren en nog veel meer, ging ik naar Rusland en kwam ik terug.
Dat alles is te bezichtigen via facebook (ja ook voor u die tegen facebook is), via dit vet en onderlijnde woord.
Prins Krystof vecht tegen de vijand, wordt koning, kust de prinses, trouwt, wordt vergiftigd door de boze tovenaar en diens appel, maar gelukkig ook meteen gered door de barmhartige pinguïn, ontsnapt aan een tweede moordpoging en zegeviert met een luidkeels hoera. In Muddum kan het allemaal.
Velen onder ons zullen zich wel nog het fenomeen van de 'verkeerstuin' herinneren. Voor de ene een ware uitdaging, voor de ander een put van schaamte, elke keer als hij op het matje geroepen werd om een jeton in te ruilen voor berispende blikken uit de observatiepost omwille van onacceptabel gedrag in het verkeer. Wij fietsen en gocarden als gekken, toen in de Vrijbroekelijke verkeerstuin in Mechelen, en lieten rode lichten en stoptekens voor wat ze waren. Met het verlies van talloze jetons en veel goede punten op het rapport als gevolg. Welaan, in Praag zijn ze er dus ook mee bezig om hun jeugd op te voeden tot keurige verkeersgebruikers.
Wees een peer in het verkeer!
2.
Behalve enkele Belgische bierclubs en de aanwezigheid van Stella Artois in bijna elk café is België ook op andere manieren in het straatbeeld aanwezig. De Pragenaren verkozen Suske en Wiske tot hun nationale held en eerden hen met ontelbare verkeersborden in de voetgangerszone. Willy moest het geweten hebben.
3.
Ten slotte is mij de laatste dagen een compleet nieuwe Unheimlichkeit in het oog gesprongen. Niet te hard natuurlijk, want daarvoor zit mijn bril wat in de weg. Het is het fenomeen van het Openbare Boek, houten plakkaten waar eenvoudigweg oude boeken op vastgenageld zijn, zich trots aanbiedend voor de geïnteresseerde voorbijganger. Steeds meer en meer van die dingen duiken hier in de omgeving van Strossmayerovo Namesti op. Petra en ik staan op het punt een heus onderzoek naar het wie en waarom van deze actie te ondernemen. Eventuele resultaten worden u zeker nog bekend gemaakt.
Dit filmpje is al van een hele tijd geleden, maar YouTube plezierde mij door het geluid volledig af te zetten, omdat ik eerst "singing in the rain" had gebruikt - copyright problems.
Maar nu heb ik er een minder bekend nummer op gezet.
In de week van 19 tot 23 oktober was het Art Breaks in Muddum.
Art Breaks is een programma voor zakenmannen en -madammen die er eens tussenuit willen en een artistieke vakantie willen beleven. Ze verblijven dan een week in Praag en worden volledig volgestampt met kunst in alle vormen.
We hadden een groep van drie mensen - klein maar fijn. Volgens de organisator van het project is dit wel degelijk een abnormaal kleine groep, waarschijnlijk te wijten aan de crisis...
's Voormiddags kwamen ze dan naar Muddum en kregen ze workshops in vanalles: klei, modeltekenen, etsen, collage, schilderen en animatie. Dat laatste namen Petra en ik op ons. We mochten zelf kiezen hoe we de workshop wilden doen, maar het moest wel zeer professioneel lijken. Zonder schroom deed ik mij voor als een echte expert en praatte de oren van hun lijf over verschillende artiesten en technieken. Blijkbaar werkte het, want achteraf zeiden ze dat ze zeer veel geleerd hadden. Hoera voor de show!
Hier kan je het resultaat zien:
We werkten gewoon met een berg bloem op een zwart papier. Heel handig voor mensen die nog nooit iets met animatie gedaan hebben ervoor; zij speelden ermee als in de zandbak. Jammer is dat ze alledrie een apart verhaaltje wilden uitbeelden, zodat er niet echt een verhaal in het filmpje zit. Maar het belangrijkste is toch dat ze het plezant vonden, nietwaar!
uw geduld wordt beloond. Met dan nog wel een hele reeks schrijfsels over mijn laatste avonturen. Laten we het in deze dan maar eens hebben over mijn weekenduitstapje naar het Buddhist Center in Vyhlídky, een dorpje dichtbij Ceske Budejovice, een van de grotere Tsjechische steden.
Het kader rond dit uitstapje is "Tamjdem", wat zoveel betekent als "naar ginder gaan we". Een Tamjdem (tam-ie-dem) is in feite een weekend dat georganiseerd wordt door DUHA, de organisatie waarvoor mijn flatmaatje Csilla werkt. Tijdens zo'n weekend wordt er een soort 'workcamp' gedaan in een bepaalde organisatie die hulp nodig heeft. Ze sturen dan een uitnodiging naar iedereen die ooit al eens is mee geweest of zich heeft opgegeven voor de mailinglist, met als resultaat een bonte mix van jongvolk van divers pluimage: EVS-vrijwilligers, studenten, Tsjechen, niet-Tsjechen, bon vanalles dus. Dat handjevol pluimage (ongeveer 15 mensen) engageert zich dan om een weekend lang die organisatie te gaan helpen. Het soort werk varieert van organisatie tot organisatie: een maand geleden was er een Tamjdem op een boerderij, daar hebben ze dan ook voornamelijk hout gehakt, fruit geplukt en confituur gemaakt. Maar het kan ook zoiets zijn als schilderen of iets meehelpen opbouwen. In ruil krijg je dan eten en slaapplaats, en soms ook een kijkje in de organisatie zelf.
Eigenlijk was mijn motivatie om mee te doen meer gebaseerd op het gebrek aan verwarming in ons huisje: na veel gesputter en lekkages begaf die het dan uiteindelijk toch nét een week voor de afspraak met de loodgieter. Zodus zat U Milacku (de naam van ons gezegend huisje hier in de Za Vodarnou, wat ongeveer wil zeggen "bij de sjoekes") een week zonder warm water en verwarming. Oplossing voor het gebrek aan warm water: douchen bij de buren - dat ging. Maar zo zonder verwarming zitten terwijl het buiten zachtjes aan onder-nul-allures begon aan te nemen, dat was ons sjoekeshartje iets te veel. Zodus ontvluchtten wij hier met zijn drieën de metropool om ons terug te trekken in Boeddha's hopelijk goed verwarmde hut...
Goed gezien, want de sun was serieus shining!
- om even terug te komen op het boilerverhaal: alles kwam dan toch nog in orde. De loodgieter kwam op de dag van de afspraak, maar was zo intelligent om enkel zijn gereedschap voor de verwarming mee te nemen. Nog een week langer douchen bij Bara dus. En toen kwam er plots, uit het niets, de loodgieter van onze dromen, gehuld in een gouden wolk van heiligheid en omringd door een engelenkoor, met in zijn armen een geheel nieuwe boiler. Hoera na de installatie: er was weer warm water! Dubbel hoera diezelfde dag: ook de internetverbinding tussen Bara's huis en het onze was eindelijk een feit! Hoogmoed komt echter voor de val. In al ons gejubel merkten wij niet dat de temperatuur weer stilletjes daalde. O ja hoor, weer geen verwarming. Bijna berustend in het idee dat U Milacku nooit alles in één keer kan hebben, zetten wij ons knus dicht tegen elkaar. Maar hoera, dit keer kwamen David en Bara en zij draaiden gewoon een knopje om en o ja hoor: driewerf hoera, want op één dag waren wij de trotse bezitters van 1. Internet, 2. Warm water, en 3. verwarming!
Haleluja.
Terug naar het Boeddhistenverhaal. Het boeddhistencentrum ginder bestaat sinds vijf jaar en was voordien een boerderij. Het hele gebouw moest dus opgeknapt en omgebouwd worden. Al die boeddhistenmensen werken daar dus al vijf jaar uit vrije wil aan dat gebouw. Indrukwekkend als je het ziet. Ze hebben daar de gehele inrichting met houten planken gemaakt, een koepel op het dak gezet, balkonnetjes gefabriceerd, een klein vijvertje gemaakt dat het water van de wasmachine zuivert,... allemaal heel ecologisch en zo natuurlijk :-). Materiaal krijgen ze van andere firma's of mensen in de buurt.
Ons werk: bladeren bij elkaar harken - oh wat overviel mij een gevoel van herfst. Ik kreeg zowaar goesting om ook thuis meer in de tuin te gaan werken. houten planken zagen en verzetten, nieuwe vlaggen aan elkaar naaien, een hele hangar vol rommel leegmaken en sorteren - daaronder enkele ware schatten zoals een zeer kunstig gerecycleerde metrostoel en een oude koersfiets, die Filipa en ik dan ook gretig in bezit namen... alhier een impressie van onze terugtocht in de metro:
en het plezantste van al: Most maken! Most is gewoon appelsap. De buurman van de boeddhisten is een oud mannetje met een hele boomgaard, maar is te oud om zelf zijn appels te verwerken. Wij persten daar dus als gekken en bezopen ons met zeer vitaminerijk sap, dat helaas ook wel zijn nawerking heeft op het gedarmte.
's Avonds waren we uitgenodigd voor een meditatiesessie en een korte inleiding tot het boeddhisme. Er was een Deense man die speciaal naar daar gekomen was om wat les te geven en om met de boeddhisten te mediteren. Best interessant, al moet ik toegeven dat ik wel wat last had om mij voor te stellen dat de Lama mij wit licht naar mijn hoofd stuurde, blauw licht naar mijn buik en rood licht naar mijn hart, dat mij dan op de een of andere manier de mogelijkheid tot mediteren zou geven. Maar bon, zeer interessant, dat wel.
Alle mensen ginder komen daar naartoe om een heel weekend tussen andere boeddhisten te spenderen, om te mediteren (van 's ochtends 8 uur tot 's avonds 11), en om wat nieuwe mensen te leren kennen.
Voor ons was het vooral een plezant weekend met als resultaat veel nieuwe vrienden, een weekendje mét verwarming en vooral een herademing in de natuur na al die weken in de stad. Heradem!
Tot aan de toppen van mijn tenen buig ik mij ter verontschuldiging voor de lange afwezigheid. Liefste volgers, liefste passanten, dit heeft allerminst te maken met de hoeveelheid affectie die ik voor jullie koester, maar de schuld rust op het gebrek aan internet in de Za Vodarnou. De internetstick die mijn medebewoners in hun PC pluggen om toch een greintje van de sattelietgolven op te vangen, wil maar niet met mijn computer verbroederen. Daarom viel, na veel vijven, zessen en zelfs zevenen, de beslissing om toch een vaste verbinding te installeren in ons huisje. Daar wordt nog steeds aan gewerkt. De Ceske Radiokommunikace zal ons hopelijk weldra verlossen uit dit informatievacuüm, hoewel het mij anderzijds ook wel begint te bekoren, de internetlosigkeit. Ik raak er best wel aan gewend.
Zittend in de Krasny Straty, een studentencafeetje tussen de Moldau en de Betlemske Kapely, breng ik u nog snel op de hoogte van het tot hier toe laatste nieuws. De voorbije weken kwamen de "workshops" in Muddum stilaan op gang - ik vind workshop echt een idioot woord, sta mij toe om het gewoon bij "les" te houden. Een kort overzicht van wat ik daar wekelijks zit te doen:
op dinsdag is er les voor de kindjes. We hebben helaas maar twee kindjes (maar hoera, sinds vorige week drie), die dan met klei leren boetseren en achteraf nog iets anders knutselen of tekenen. Elke maand werken we rond één thema, dat op het einde wordt afgesloten met een animatiefilmpje. Het thema van deze maand was verbazend genoeg "herfst". Dinsdag hebben we het afsluitende filmpje gemaakt; eens dat af is, zal ik het hier ook eens posten. Het filmpje van de popjes die de kindjes maakten op mijn eerste werkdag, de autoloze zondag, is wel al af:
Goed, met die kindjes is het wel leuk, ze zijn ongelooflijk lief en begripvol voot het feit dat ik nog geen Tsjechisch kan. Eén van de twee jongens leert al wat Engels op school en zo leren wij elkaar elke week wat nieuws: S: "Co je to?" Y: "To je mus" - "What is this?" S: "It's a knife"
En zo gaat dat door. Elke les wordt steevast begonnen met een luidkeels "Hello Sylvie, how are you?" en afgesloten met "Byebyeeeee!" Ochgot, zo schattig.
Na die les komen de volwassenen voor keramiekles. Daar zijn er gelukkig al wat meer van, maar verbazend genoeg bestaat het publiek voor 90% uit niet-tsjechische tetterende vrouwen. Zo leer ik dan weer veel bij over al die landen waar zij vandaan komen (Nieuw-Zeeland, Ierland, Amerika, Italië, Zweden (die twee Zweedse kan ik zelfs stiekem afluisteren), Slovakije, ...). Ik mag in die les zelf dingen maken, maar er wordt wel van mij verwacht dat ik mensen de juiste soort klei geef als ze erom vragen, of het juiste glazuur, of het juiste gereedschap, of de juiste ideeën.
Op woensdagochtend is het nog eens dezelfde les, maar daar komt niet zoveel volk op af. Normaal gezien is er daarna ook les voor kindjes, maar bij gebrek aan volk gaat die niet meer door. Op woensdagavond begeleid ik, sinds gisteren, de les tekenen met naaktmodel. Hoera, dit keer wel veel volk. Het was een groot succes.
Op donderdag moet ik wat computerwerk doen, zoals aan de website werken, of flyers maken, of filmpjes maken, of gaan flyeren.
Op vrijdag kuisen we de zaak een beetje op: soms vullen we de oven of we maken hem leeg, we kneden de kleiresten weer bij elkaar, maken nieuw glazuur, en bereiden de lessen van de volgende dag of de volgende week voor.
Om de twee weken is er een "Kid's Saturday", dan maak ik met de jeugd wat klei, we gaan naar het park, en daarna wordt er nog wat divers in het rond geknutseld, afhankelijk van het thema.
Volgende week is er een bijzonderheidje: Muddum werkt mee met het "Art Breaks" project. Dat is een project voor businessvolk van over de hele wereld, die voor een weekje naar Praag komen om in de voormiddag workshops in een kunstencentrum te komen volgen en dan voor de rest van de dag naar het theater, de film, of tentoonstellingen gaan. Volgende week help ik dus elke voormiddag mee met de workshops voor die mensen. Klara en Lenka, de lerares pottenbakken, nemen het merendeel van de workshops voor hun rekening, maar op dinsdag moeten Petra en ik met die hoge piefen een animatieworkshop doen. De organisator van het project benadrukte dat het er zéér professonieel moest uitzien - wij staan dus lichtjes onder druk. Maar ik ga de uitdaging aan! Wat er van wordt, zal hier binnenkort (of wat later) te bekijken zijn.
Ondertussen heb ik ook al vier lessen Tsjechisch achter de rug. Het is verdomd moeilijk om al die rare woorden te onthouden want ze zijn absoluut niet verwant met eender welke andere taal die ik ken. Maar ik doe mijn best!
